دانلود رساله دکتری :دیپلماسی شهروندی و سیاست خارجی در عصر اطلاعات مطالعه موردی گستره فعالیت دیپلماتیک شهروندان تهرانی در فضای مجازی

متن کامل پایان نامه مقطع دکتری رشته : علوم ارتباطات

 

عنوان : دیپلماسی شهروندی و سیاست خارجی در عصر اطلاعات مطالعه موردی گستره فعالیت دیپلماتیک شهروندان تهرانی در فضای مجازی

دانشگاه علامه طباطبایی

دانشکده علوم اجتماعی

 

رساله دکتری رشته علوم ارتباطات

دیپلماسی شهروندی و سیاست خارجی در عصر اطلاعات مطالعه موردی گستره فعالیت دیپلماتیک شهروندان تهرانی در فضای مجازی

 

استاد راهنما

دکتر علی­اصغر کیا

 

استادان مشاور

دکتر هادی خانیکی           

دکتر حسینعلی افخمی

سال تحصیلی

92-91

برای رعایت حریم خصوصی نام نگارنده پایان نامه درج نمی شود(در فایل دانلودی نام نویسنده موجود است)تکه هایی از متن پایان نامه به عنوان نمونه :(ممکن است هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود ولی در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل است)چکیده در معنای کلی، دیپلماسی شهروندی به مفهومی اطلاق می­شود که در آن شهروندان معمولی به عنوان نمایندگان غیررسمی کشور خودشان در زمینه روابط خارجی، ایفای نقش می­کنند. در دیپلماسی شهروندی، شهروندان از حق برقراری ارتباط با شهروندان جوامع دیگر برخوردار هستند تا بتوانند به دیدگاه­های مشترک برسند و یا تاثیرات نامطلوب ناشی از سیاست­های خارجی نادرست برخی دولت­ها را از بین ببرند. بر همین اساس، دیپلماسی شهروندی، گاهی هماهنگ با دیپلماسی رسمی دولت­ها و مکمل آن به شمار می­رود و گاهی نیز در تقابل با آن قرار می­گیرد. امروزه بخش اعظمی از فعالیت­های مربوط به دیپلماسی شهروندی با استفاده از این رسانه­های نوین به انجام می­رسد. رسانه­های نوین این امکان را برای عده زیادی از شهروندان جوامع مختلف فراهم نموده است که بتوانند با یکدیگر به صورت رودررو به گفتگو و تبادل نظر بپردازند.صاحبنظران براین عقیده­اند یکی از علل مهم بحرانهای سیاسی بین­المللی، نبود یا کمبود مراوده و ارتباط بین مردم جهان است. در جهان امروز، با وجود تمام پیشرفت­های بزرگ علمی انسانها، شناخت و اطلاع متقابل مردم دنیا از اخلاق، افکار و رفتار یکدیگر، در رفع بحرانهای جهانی از تاثیر به سزایی برخوردار است و علت اصلی عدم تفاهم بین­المللی نیز این است که هنوز ملل دنیا نمی­توانند درباره زندگی جمعی یکدیگر اطلاعات لازم را کسب کنند و لذا اغلب نسبت به هم بی­اعتمادند. از این­رو برقراری ارتباط در چهارچوب دیپلماسی شهروندی برای توسعه روابط انسانی، رفع اختلاف­ها، از بین بردن بی­اعتمادی­ها و دشمنی­ها و ایجاد تفاهم در جوامع مختلف دنیا، از اهمیت ویژه­ای برخوردار است.از اینرو، هدف اصلی محقق از انجام این تحقیق، شناخت مفهوم دیپلماسی شهروندی و فعالیتهای شهروندان در این چهارچوب است. بررسی مفهوم دیپلماسی شهروندی با استفاده از کلیه منابع چاپی، اینترنتی و همچنین اطلاعات جمع­آوری شده از مصاحبه با متخصصان و صاحب­نظران حوزه­های مرتبط، جمع­آوری گردیده است. برای تکمیل اطلاعات مربوط به این بخش، با استفاده از روش تحقیق کیفی، مصاحبه­های انجام شده، مورد بررسی قرار گرفت، مفاهیم و مقولات انتخاب گردید و پس از انجام کدگذاری باز، نتایج بدست آمده در قالب جداول توزیع فراوانی و ارائه مدل تحلیلی بر اساس نظریه مبنایی ارائه گردید. جهت بررسی فعالیت شهروندان تهرانی در چهارچوب دیپلماسی شهروندی در فضای مجازی، از روش تحقیق پیمایش و تکنیک پرسشنامه استفاده گردید. بر اساس نتایج بدست آمده از تجزیه و تحلیل داده­ها، شهروندان تهرانی، فعالیت خود را در چهارچوب دیپلماسی شهروندی را، «زیاد» توصیف کرده­اند. همچنین با بررسی رابطه میان جنس با میزان فعالیت شهروندان در چهارچوب دیپلماسی شهروندی با استفاده از آزمون خی­دو مشخص گردید هر سه متغیر جنس، سن و تحصیلات با متغیر وابسته یعنی فعالیت شهروندان در چهارچوب دیپلماسی شهروندی در فضای مجازی رابطه دارد. همچنین با توجه به نتایج بدست آمده از انجام تکنیک همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون، میان متغیرهای سن و تحصیلات و متغیر وابسته رابطه وجود دارد و بیشترین همبستگی 681/0 به متغیر سن تعلق دارد و پس از آن تحصیلات با مقدار همبستگی 521/0 در اولویت بعدی قرار دارد و بالاخره آنکه متغیر سن، سهم بیشتری در پیش­بینی متغیر وابسته دارد؛ مقدار این سهم برابر با 567/0 است. این مقدار برای متغیر تحصیلات 200/0 می­باشد.کلیدواژه­ها: دیپلماسی شهروندی، شهروند دیپلمات، رسانه­های نوین، جامعه شبکه­ای، حوزه عمومی مجازی. مقدمه در معنای کلی، دیپلماسی شهروندی به مفهومی اطلاق می­شود که در آن شهروندان معمولی به عنوان نمایندگان غیررسمی کشور خودشان در زمینه روابط خارجی، ایفای نقش می­کنند. در دیپلماسی شهروندی، شهروندان از حق برقراری ارتباط با شهروندان جوامع دیگر برخوردار هستند تا بتوانند به دیدگاه­های مشترک برسند و یا تاثیرات نامطلوب ناشی از سیاست­های خارجی نادرست برخی دولت­ها را از بین ببرند. بر همین اساس، دیپلماسی شهروندی، گاهی هماهنگ با دیپلماسی رسمی دولت­ها و مکمل آن به شمار می­رود و گاهی نیز در تقابل با آن قرار می­گیرد.در دیپلماسی شهروندی، تلاش شهروندان برای ایجاد حسن تفاهم و درک متقابل و همچنین داشتن آگاهی­های سیاسی، نقش اساسی در پیش­برد اهداف دیپلماسی شهروندی ایفا می­کند. اما در این خصوص، شهروندان زمانی می­توانند موثر واقع شوند که شناخت کامل و دقیقی نسبت به روش­های برقراری ارتباط موثر با دیگران و همچنین نسبت به کشور خودشان و دنیای پیرامونشان داشته باشند.از سویی با توجه به رشد تکنولوژی­های ارتباطی و ظهور رسانه­های نوین، امروزه بخش اعظمی از فعالیت­های مربوط به دیپلماسی شهروندی با استفاده از این رسانه­ها به انجام می­رسد. رسانه­های نوین پتانسیل­های فروانی را برای برقراری انواع ارتباط میان شهروندان کشورهای مختلف دارا هستند که این مسئله، اجرا و پیش­برد دیپلماسی شهروندی را در اقصی نقاط دنیا امکان­پذیر می­سازد.تعیین دقیق آثار و پیامدهای فعالیت شهروندان در چهارچوب دیپلماسی شهروندی بر سیاست خارجی به طور کامل امکان­پذیر نیست. موسسه آموزش بین­المللی[1]با بررسی فعالیت­های شهروندان در قالب برنامه­های مختلف دیپلماسی شهروندی، به این نتیجه دست یافته است که تاکنون ارزیابی­های انجام شده در این خصوص، محدود به ارائه آمار شرکت­کنندگان در این فعالیت­ها و میزان رضایت­مندی آنان از مشارکت پروژه­های دیپلماسی شهروندی است و برای تعیین آثار و پیامدهای فعالیت­های مربوط به دیپلماسی شهروندی، به انجام تحقیقات طولی در زمانهای مختلف نیاز است.برای تبیین موضوع مورد پژوهش با توجه به گستردگی ابعاد آن، از نظریات هابرماس (حوزه عمومی)، کستلز (جامعه شبکه­ای) و قدرت شهروندی استفاده می­گردد. فعالیت شهروندان در فضای مجازی، به ویژه با توجه به شرایط لازم برای تحقق کنش ارتباطی، در این چهارچوب جای می­گیرد. آنچه که در بحث کنش ارتباطی و همچنین حوزه­های عمومی مجازی توسط هابرماس و سایر محققان این حوزه مطرح گردیده، فعالیت­های شهروندان در چهارچوب دیپلماسی شهروندی و نوع ارتباط آنان با شهروندان سایر کشورها را تبیین می­نماید.از سویی بر اساس نظریات کستلز، قدرت در جامعه شبکه­ای، در بخش­های مختلفی توزیع شده است. از آنجا که شهروندان برای انجام فعالیت­های خود در چهارچوب دیپلماسی شهروندی از شبکه­ها استفاده می­نمایند، قطعا می­توانند در بخشی از قدرت ناشی از شبکه­ها سهیم باشند. این قدرت به آنان اجازه می­دهد تاثیرگذاری بیشتری بر سیاست به ویژه سیاست خارجی داشته باشند.اهداف اصلی این پژوهش، بررسی مفهوم و ابعاد دیپلماسی شهروندی ابزارهای مورد استفاده در آن، نقش و کاربرد آن در سیاست خارجی و همچنین بررسی میزان فعالیت شهروندان تهرانی در چهارچوب دیپلماسی شهروندی است. محقق درصدد است تاثیر متغیرهای جنس، سن و تحصیلات را نیز بر متغیر وابسته فوق بررسی نماید.همچنین در این پژوهش، محقق قصد دارد برای دستیابی به اهداف مورد نظر و تکمیل داده­های مورد نیاز، از هر دو روش تحقیق کمی و کیفی استفاده نماید. در بخش کمی، از تکنیک پرسشنامه و در بخش کیفی از تکنیک مصاحبه استفاده خواهد شد. مصاحبه­ها با تعدادی از کارشناسان و صاحب­نظران برجسته سه حوزه علوم ارتباطات، روابط بین­الملل و علوم سیاسی انجام خواهد شد. برای اطمینان از پاسخگویی درست به سؤالات، در این پژوهش، جامعه آماری، دانشجویان دانشگاهها و مجتمع­های آموزشی شهر تهران، در نظر گرفته شده است. در این پژوهش از نمونه­گیری ترکیبی با استفاده از دو نوع نمونه­گیری ساده و هدفمند، استفاده شده تا به نمونه معرف جامعه آماری دسترسی حاصل شود. فصل اولکلیات پژوهش 1 1  طرح موضوع و تعریف آن  در دنیای به هم پیوسته امروز، اقتصاد، سیاست و امنیت، بیش از گذشته میان ملتها درهم تنیده شده است. انگیزه برقراری ارتباط با مردم آنسوی مرزها، به طور فزاینده­ای در درون شهروندان قرار دارد که از طریق کانالهای ارتباطی دیجیتال و زنده با دنیا در ارتباط هستند. دیپلماسی شهروندی مفهومی است که دربرگیرنده دو بخش است: بخش شهروندی، که غیررسمی و مستقل از دولت است و در تلاشی فردی در جهت منافعش فعالیت می­کند و بخش دیپلماسی، که چهارچوبی برای همکاری میان کشورها را شامل می­شود.عبارت دیپلماسی شهروندی برای اولین بار توسط «دیوید هافمن»[2] به کار رفت. (برگرفته از سایت ویکی پدیا، 2012) اما مفهوم دیپلماسی شهروندی را باید در ایده برنامه­ای به نام «مشارکت مردم با مردم» و در سالها قبل جستجو نمود. در 11 سپتامبر 1956، به درخواست ژنرال «دوایت آیزنهاور»[3]، کنفرانسی با نام «مشارکت مردم با مردم»[4] در واشنگتن برگزار شد. در این کنفرانس از افرادی که به شکل­های مختلف در جامعه آمریکا دارای نقش برجسته­ای بودند، دعوت به عمل آمد. همزمان با برگزاری کنفرانس، سخنرانی­ها، جلسات و کارگاههای مختلف نیز برای سازماندهی برنامه «مشارکت مردم با مردم» به اجرا درآمد. آیزنهاور بر این عقیده بود که ارتباط میان مردم آمریکا با مردم کشورهای دیگر، تصویر ایالات متحده را در خارج از کشور بهبود می­بخشد و هنگامی که روابط بین­المللی پرتنش و تیره و تار باشد، زمینه را برای برقراری صلح فراهم می­کند. این سخنرانی، پایه و مبنایی را برای برنامه «مشارکت مردم با مردم» پایه­ریزی کرد و به مردم آمریکا نشان داد که چگونه می­توانند در سیاست خارجی ایالات متحده سهیم باشند.به این ترتیب مفهومی به نام دیپلماسی شهروندی و شهروند دیپلمات وارد عرصه روابط بین­­الملل شد. در دائره­المعارف ویکی­پدیا نیز در تعریف مفهوم دیپلماسی شهروندی آمده ­است: دیپلماسی شهروندی (دیپلماسی مردم)، مفهومی سیاسی از شهروندانی معمولی است که به عنوان نماینده یک کشور، چه به صورت ارادی و چه به صورت غیرارادی، ایفای نقش می­کنند. دیپلماسی شهروندی زمانی به اجرا درمی­آید که کانالهای رسمی قابل اعتماد و یا مطلوب شناخته نشوند؛ به طور مثال، هنگامی که دو کشور، دولتهای یکدیگر را به رسمیت نمی­شناسند، دیپلماسی شهروندی می­تواند ابزار مطلوبی برای سیاستمدار باشد. (برگرفته از سایت ویکی پدیا، 2012)دیپلماسی شهروندی، روشی است که در آن افراد به عنوان نماینده غیررسمی کشور خودشان ایفای نقش می­کنند. اغلب، خاطره ماندگار دیدارهای چهره به چهره میان­فردی با مردمی از کشورهای دیگر، باعث افزایش درک دوجانبه می­گردد و مردمی که سوابق متفاوتی دارند، می­توانند ارزش­ها و منافع مشترکی پیدا کنند و حتی احساسات منفی نسبت به یکدیگر را نیز کاهش ­دهند. دیپلماسی شهروندی می­تواند کاملا مستقل از فعالیت­های دیپلماسی رسمی باشد. (داوسون، 2011)[5]از آنجا که هسته نظریه دیپلماسی عمومی «ارتباطی هدایت­شده با افراد خارجی به منظور تاثیر گذاشتن بر افکار آنان و سرانجام، تاثیر گذاشتن بر دولت­های آنهاست»، در همین چهارچوب، دیپلماسی شهروندی، فعالیت­هایی در زمینه­های تبادل اطلاعات، آموزش و فرهنگ با هدف آشنایی بیشتر ملت­ها به ویژه، ملت­های درگیر اختلاف و به منظور حسن­تفاهم و دستیابی به دیدگاهها و ارزش­های مشترک میان آنان است تا به این وسیله، بتوان علاوه بر ایجاد تصویری مطلوب از کشور متبوع خود در افکار عمومی، در نهایت بتوان بر جهت­گیری­های سیاسی سایر کشورها نسبت به یکدیگر تاثیرگذار باشد.شهروندان دیپلمات، کسانی هستند که خود را برای برقراری ارتباط دوجانبه با شهروندان سایر کشورها به منظور ایجاد حسن تفاهم و دستیابی به دیدگاه­ها و ارزش­های مشترک، مسئول می­دانند. آنها با استفاده از رسانه­های نوین و یا سایر امکانات و وسایل، به ارائه تصویری مطلوب و مساعد از کشورشان می­پردازند؛ در عین حال که به هویت ملی، ارزش­ها، دیدگاهها، فرهنگ و تاریخ کشورهای دیگر نیز احترام می­گذارند.شهروندان دیپلمات می­توانند با استفاده از اینترنت و امکانات و ابزارهایی چون: شبکه­های اجتماعی، تالارهای گفتگو، سایتها و وبلاگهای شخصی، تلفن همراه و دوربین­های دیجیتال، اطلاعات خود را با شهروندان کشورهای دیگر به اشتراک بگذارند. گاهی اطلاعات ارائه شده علاوه بر اخبار مربوط به حوادث و رویدادها، موضوعات مختلفی از جمله تاریخ، فرهنگ، زبان، هویت، آداب و رسوم، ارزش­ها، نگرش­ها و اشتراکات مذهبی و قومی را نیز دربرمی­گیرد. آنان از طریق روابط غیررسمی دیپلماتیک و خارج از قوانین و مقررات تعریف شده دولتی، به ایجاد رابطه با مردم کشورهای دیگر می­پردازند. شهروندان دیپلمات با انتخاب دیالوگی که به طور دوجانبه معنادار و سودمند است، از طریق رسانه­های نوین با یکدیگر به بحث و گفت­وگو می­پردازند و حسن نیت و احترام خود را نسبت به فرهنگ، قوانین و روش زندگی شهروندان سایر کشور نشان می­دهند. رفع سوء تفاهمات، همدلی، درک و شناخت بهتر یکدیگر، احترام متقابل، یادگیری و کسب اطلاعات راجع به طرز فکر و دیدگاه­های دیگران در جهان امروز، از طریق دیپلماسی شهروندی میسر شده که می­توان از آن، جهت ایجاد تغییرات مثبت در جامعه جهانی و حرکت به سوی صلح جهانی استفاده نمود.در عصر اطلاعات و جهانی­شدن ارتباطات، رشد و توسعه تکنولوژی­های نوین ارتباطی به آنجا رسیده است که امکان برقراری ارتباط میان مردم کشورهای مختلف در اقصی نقاط جهان فراهم آمده است. امروزه تخمین زده می­شود، 2/30 درصد از مردم جهان به اینترنت دسترسی داشته باشند که البته این مقدار در بعضی کشورها به بالای 50 درصد می­رسد. (آمریکا 30/ 78 درصد و اروپا 3/58 درصد)دسترسی به تکنولوژی­های نوین ارتباطی از جمله اینترنت، باعث گردیده تبادل اخبار و اطلاعات و تعامل مستقیم میان مردم کشورهای مختلف با سرعتی شگفت­انگیز صورت گیرد؛ بدون آنکه اطلاعات مبادله شده توسط سازمان­های خبری و مقامات دولتی مورد جرح و تعدیل قرار گیرد. اولین تصاویر منتشر شده از واقعه 11 سپتامبر در سال 2001، سونامی اقیانوس هند در سال 2004، شورش مخالفان دولت چین در لهاسا و تبت، بمب­گذاری­های انتحاری در افغانستان و عراق، و ناآرامی­های خاورمیانه در سال 2011، درگیری­های خونین سوریه در سال 2012، همگی حاصل کار شهروندانی بوده است که از طریق یک تلفن همراه یا یک دوربین دیجیتال توانسته­اند لحظات تکرارناپذیری در تاریخ بشر به ثبت برسانند.رسانه­های نوین در دیپلماسی شهروندی نقش قابل توجهی ایفا می­کنند. رسانه­های نوین امکان برقراری ارتباط میان شهروندان را فراهم ساخته و به آنها در جهت پیش­برد اهداف دیپلماسی شهروندی یاری می­رساند. «کراف»[6]و «کرامناچر»[7]معتقدند رسانه­های نوین، سازنده یک میدان عمومی و ارگانیک هستند که مرزهای جغرافیایی را پوشش می­دهند و راه را برای ایجاد فضای عمومی جهانی هموار می­سازند. در چنین مفهومی، رسانه­های نوین، شهروندان را به ابزاری مجهز می­سازند که به یک مجموعه عظیمی از اطلاعات، افکار و عقاید دسترسی داشته باشند. اطلاعات تمرکززدایی شده و در دسترس گستره وسیعی از افراد قرار دارد. برخلاف وسایل ارتباط جمعی، اینترنت، دسترسی به اطلاعات بیشتری را برای تعداد بیشتری از مردم، بدون کنترل متمرکز یک منبع، امکان­پذیر ساخته است. حذف کنترل انتشار اطلاعات توسط نخبگان، نوعی قدرتمندسازی تلقی می­گردد. رسانه­های نوین، شکل­های جدید از خودبیانگری و تعهد را ممکن ساخته است. این رسانه­ها، «جوامع جدید گفتمانی»[8] ایجاد کرده­اند که می­توانند به نیروهایی تبدیل شوند که توانایی تاثیرگذاری بر حوزه عمومی را داشته باشند. تکنولوژی­های جدید، نظیر وبلاگ­ها و ویکی­ها، این جوامع جدید را پرورش می­­دهند و امکان برآورده ساختن تعدادی از شرایط سخت و دقیق گفتمان هابرماس را فراهم می­کنند. (کراف و کرامناچر، 2011، ص 7)کستلز به رسانه­های نوین، نگاهی ساختاری دارد و معتقد است تکنولوژی به تنهایی قادر نیست تغییر سیاسی ایجاد کند یا نابرابری را کاهش دهد؛ بلکه شبکه­های نوین رسانه­ای این فرصت را در اختیار شهروندان می­گذارند تا با استفاده از پتانسیل شبکه­بندی با قدرت تعاملی بسیار بالا، شبکه­های مختلف را حول ارزش­ها و علاقه­مندی خود مجددا برنامه­ریزی کنند که به سادگی از سوی شرکت­های رسانه­ای و دولتها سرازیر نشوند. شهروندان می­توانند از منابع رسانه­های نوین، شبکه­ها و اشکال جدید تعامل و همکاری استفاده کنند تا ساختارهای جدید اجتماعی ایجاد کنند. شبکه­های نوین رسانه­ای، استقلال اقتصادی-سیاسی بیشتری برای شهروندان فراهم می­کنند؛ زیرا آنها می­توانند محتوای سیاسی را تولید، منتشر و دریافت کنند. (هکر و مورگان، 2011، ص 103)«برگس»[9]، نقش دیپلماسی شهروندی را در نبود روابط رسمی میان دولتها چنین توضیح می­دهد: مدیریت تعارضات رسمی، گاهی اوقات غیرقابل انجام و اجراست؛ زیرا مباحثه­کنندگان کاملا با هم بیگانه هستند، رهبران تمایلی به تغییر شرایط ندارند و مباحثه ممکن است با منازعات بیشتری درهم تنیده شود. در چنین شرایطی، اگر میانجی­گران غیررسمی، در یک زمینه غیررسمی با یکدیگر ملاقات (دیدار) داشته باشند، می­تواند سودمند واقع گردد؛ چنین گفتگوهایی گاهی می­تواند منجر به توافقات جدیدی شود و رویکردهای ابتکاری تولید کند که در فرآیندهای رسمی مذاکرات، مورد اقتباس قرار گیرد. به طور مثال، دیپلماسی شهروندی به مشارکت­کنندگان کمک می­کند که عقاید قالبی منفی نسبت به یکدیگر را از بین ببرند. وقتی که مشارکت­کنندگان از قصد و نیت یکدیگر باخبر شوند، می­توانند با یکدیگر همدلی کنند و زمینه را برای اعتماد متقابل فراهم نمایند. (برگس، 2013)[10]«دالگرن»[11]با استفاده از مفهوم حوزه عمومی، تاثیرگذاری شهروندان بر سیاست را با استفاده از اینترنت به طور کلی چنین توضیح می­دهد: شهروندان می­توانند از طریق اینترنت به گفتگو و تعامل پیرامون مسائل و موضوعات مورد علاقه خود بپردازند و از این طریق «افکار عمومی» به عنوان صدای مردم شکل بگیرد و هر یک می­توانند در مخالفت با یک مسئله و موضوعی اجتماعی و سیاسی دست به «کنش» مناسب بزنند. به عبارت دیگر و بر اساس گفته دالگرن، «در حوزه عمومی، استدلال فعالانه عموم مردم درباره عقاید و دیدگاههای خویش پدید می­آید. از طریق این گفتمان است که افکار عمومی شکل می­گیرد و به نوبه خود در شکل­گیری سیاست­های دولتی و رشد جامعه در مفهوم کلی­اش موثر می­افتد.» (دالگرن، 1385، ص 20) اینترنت به عنوان فضایی که دارای امکاناتی برای شکل­گیری انواع جدیدی از حوزه عمومی است، مطرح می­شود. مهم‌ترین مثال برای حوزه‌ عمومی در اینترنت، امکان شکل‌گیری اجتماعات مجازی است، که با ایجاد شبکه‌های روابط اجتماعی به بحث و گفتگوی اینترنتی و تعامل با هم می‌پردازند. در این میان، اینترنت به مثابه یک حوزه عمومی، امکان پیوند دادن افراد مختلف را از زمینه‌های اجتماعی مختلف در یک فضای بحث را فراهم می‌کند. (پاپاچاریسی،2004، ص 384)اهمیت مفهوم تعامل میان شهروندان در جوامع شبکه­ای شده امروزی را می­توان در توضیحات کستلز یافت. کستلز با معرفی مفهوم نقاط اتصال یا گره­ها[12]، آنها را بر جامعه تاثیرگذار می­داند و برایشان نقش قابل توجهی در تغییرات اجتماعی قائل است. وی در این رابطه می­نویسد: شبکه­ها، دارای نقاط اتصال (گره­ها) هستند. این نقاط، از طریق ارتباط به هم می­پیوندند تا شبکه­های موثری باشند. وقتی که یک نقطه اتصال نتواند به نقطه دیگری متصل شود، از شبکه حذف می­گردد. چنین نقاطی از اعمال نفوذ بر سازمانهای اجتماعی کنار گذاشته می­شوند. اما آن دسته از نقاطی که بخشی از شبکه هستند و تاثیرشان را بر جامعه اعمال می­کنند، می­توانند با استفاده از ایجاد تغییرات در الگوهای موجود ساختارهای اجتماعی یا با تقویت آنها، تاثیر خود را افزایش دهند. کستلز معتقد است کارکرد و معنی نقطه اتصال در یک شبکه، به برنامه­های شبکه و تعامل آن نقطه با سایر نقاط بستگی دارد. اعضای یک شبکه (نقاط اتصال یا گره­ها) که بیشترین ارزش را دارند و یا قدرت یافته­اند، در حقیقت آنهایی هستند که بیشترین کمک را به شبکه می­کنند تا به اهداف خود دست یابد. بالعکس، اعضایی که برای رسیدن شبکه به اهداف­اش قادر به کمک نیستند، حذف  می­شوند و یا با اعضای دیگری جایگزین می­گردند. (کستلز، 2009، ص 438)نمونه­های زیادی از دیپلماسی شهروندی، را می­توان در عرصه روابط بین­الملل، یافت. «دیوید بولیر»[13]، می­گوید: شمار زیادی از مردمی که از لحاظ جغرافیایی در انزوا به سر می­برند، می­توانند با استفاده از اینترنت و رسانه­های متکی به آن، در قالب اجتماعات مجازی سازماندهی شوند. اینترنت برای این مردم، راهکارهایی را برای بازگشت به سرزمین خود ارائه می­کند. تماس­های اینترنتی بین شهروندان داخل کشورها و اهالی ساکن در کشورهای خارجی، شکل­گیری اعتراضات در پکن علیه شورش­های ضد چینی که در سال 1998 در اندونزی اتفاق افتاد را آسان کرد. (نای، 1387، ص171) یکی از نمونه­های گروههای پراکنده که به طور موثر، از اینترنت و رسانه­های دیگر برای تاثیرگذاری بر سیاست در وطن خود استفاده کردند، اجتماع تبعید شده اهل غنا بودند. در انتخابات سال 2000، اولین فرصت واقعی غنایی­ها برای تعویض حکومت­شان از طریق یک وسیله دموکراتیک بود. شبکه­های مجازی شکل گرفته توسط این گروه، در فراهم کردن حمایت­های مالی و سیاسی برای نامزدهای مخالف، بسیار کارآمد عمل کرد. (همان، ص172)هندی­ها و پاکستانی­ها، از طریق اینترنت و تشکیل اجتماعات مجازی و گفتگو راجع به موارد مورد اختلاف هر دو ملت، سعی در ایجاد فضای مساعد برای گفتگوهای رسمی میان دو دولت و برقراری صلح میان دو کشور هستند. ایرانی­ها در صفحات فیس­بوک[14]، تصاویری واقعی از فرهنگ و تمدن ایرانی را به معرض نمایش می­گذارند و صلح­طلبی را در مقابل سیاستهای تنش­زای دولت (پیشین)، تبلیغ می­کنند.این تحقیق نیز برای یافتن پاسخی به این سوال است که دیپلماسی شهروندی چیست و ویژگی­های آن کدام است؟ چه شباهتها و چه تفاوتهایی با سایر انواع دیپلماسی دارد؟ و با توجه به دسترسی شهروندان به رسانه­های نوین از چه جایگاهی در سیاست خارجی برخوردار است؟ سوال دیگری که محقق در خلال این تحقیق در پی پاسخ به آن خواهد بود، آن است که میزان فعالیت شهروندان در چهارچوب دیپلماسی شهروندی در فضای مجازی تا چه حد است؟ و آیا میزان فعالیت آنان با متغیرهای سن، جنس و تحصیلات رابطه دارد؟ 1-2 بیان ضرورت و اهمیت موضوع  در عصر اطلاعات، شهروندانی از کشورهای مختلف راه­های زیادی برای برقراری ارتباط با یکدیگر یافته­اند. تکنولوژی­های نوین ارتباطی، این امکان را برای عده زیادی از شهروندان جوامع مختلف فراهم نموده است که بتوانند با یکدیگر به صورت رودررو به گفتگو و تبادل نظر بپردازند. کمک ابزارها و وسایل ارتباطی به ایجاد و توسعه تفاهم میان ملل، تحکیم و تامین آرامش و صلح جهانی و پیشرفت و ترقی تمدن انسانی، از ویژگی­های دنیای کنونی است.یکی از علل مهم بحرانهای سیاسی بین­المللی، نبود یا کمبود مراوده و ارتباط بین مردم جهان است. در جهان امروز، با وجود تمام پیشرفت­های بزرگ علمی انسانها، شناخت و اطلاع متقابل مردم دنیا از اخلاق، افکار و رفتار یکدیگر، در رفع بحرانهای جهانی از تاثیر به سزایی برخوردار است و علت اصلی عدم تفاهم بین­المللی نیز این است که هنوز ملل دنیا نمی­توانند درباره زندگی جمعی یکدیگر اطلاعات لازم را کسب کنند و لذا اغلب نسبت به هم بی­اعتمادند. از این­رو برقراری ارتباط در چهارچوب دیپلماسی شهروندی برای توسعه روابط انسانی، رفع اختلاف­ها، از بین بردن بی­اعتمادی­ها و دشمنی­ها و ایجاد تفاهم در جوامع مختلف دنیا، از اهمیت ویژه­ای برخوردار است.[1] - Institute of International Education[2]- David Hoffman[3] - Dwight Eisenhower[4] - People to People Partnership[5] - www.indiapublicdiplomacy.com[6] - Cropf[7] - Krummenacher[8] - new communities of discourse[9] - Burges[10] - www.crinfo.org[11] - Dalgern[12] - nodes[13] - David Bollier[14] - Be Familiar with Real Iran/face bookتعداد صفحه : 328قیمت : 14000تومان

بلافاصله پس از پرداخت ، لینک دانلود پایان نامه به شما نشان داده می شود

و در ضمن فایل خریداری شده به ایمیل شما ارسال می شود.

پشتیبانی سایت :        09309714541 (فقط پیامک)        info@arshadha.ir

در صورتی که مشکلی با پرداخت آنلاین دارید می توانید مبلغ مورد نظر برای هر فایل را کارت به کارت کرده و فایل درخواستی و اطلاعات واریز را به ایمیل ما ارسال کنید تا فایل را از طریق ایمیل دریافت کنید.

--  -- --

مطالب مشابه را هم ببینید

فایل مورد نظر خودتان را پیدا نکردید ؟ نگران نباشید . این صفحه را نبندید ! سایت ما حاوی حجم عظیمی از پایان نامه های دانشگاهی است. مطالب مشابه را هم ببینید. برای یافتن فایل مورد نظر کافیست از قسمت جستجو استفاده کنید. یا از منوی بالای سایت رشته مورد نظر خود را انتخاب کنید و همه فایل های رشته خودتان را ببینید