دانلود پایان نامه ارشد : بررسی گوناگونی های ژنتیکی بین درختان کد گذاری شده بومی استان هرمزگان در شهرستان های میناب و سیاهو

دانلود متن کامل پایان نامه مقطع کارشناسی ارشد رشته کشاورزی 

عنوان :  بررسی گوناگونی های ژنتیکی بین درختان کد گذاری شده بومی استان هرمزگان در شهرستان های میناب و سیاهو

دانشگاه شیراز

پایان نامه کارشناسی ارشد رشته کشاورزی

عنوان :

 بررسی گوناگونی های ژنتیکی بین درختان کد گذاری شده بومی استان هرمزگان در شهرستان های میناب و سیاهو 

برای رعایت حریم خصوصی نام نگارنده پایان نامه درج نمی شود

(در فایل دانلودی نام نویسنده موجود است)

تکه هایی از متن پایان نامه به عنوان نمونه :

(ممکن است هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود ولی در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل است)

مقدمه

انبه ).(Mangifera indica L، بومی منطقه هند و برمه (موخرجی[1]، 1950؛ پوپنو،[2] 1927؛ دِکندُل،[3] 1904)، از مهمترین میوه های قاره آسیا و مناطق گرمسیر و نیمه گرمسیر دنیا است. انبه با تولید سالیانۀ852/23 میلیون تن پس از موز، مرکبات، انگور و سیب پنجمین میوۀ مهم دنیا از نظر میزان تولید می باشد(فائو، 2008)[4].

جنس Mangifera. از تیرۀ Anacardiaceae دارای 69 گونۀ آسیایی است که همۀ
آن­ها قابل خوردن نمی­باشند (ناکاسون و پائول[5]،1998). علاوه برگونۀ indica سایر گونه­های دارای
میوه­های خوراکی شامل M. altissima Blanco. ، M. caesia Jack. ، foetida Lour MM.
 langifera Griff. ،M. odorata Griff. ،M. zeylanica Hooker. ،M. sylvatica Roxb.
می­باشند (ناکاسون و پائول، 1998).

انبه درختی است همیشه سبز و متقارن با ارتفاع بین 25-8 متر که دارای میوه هایی با پوست چرمی و برگ­های ساده می­باشد. رشد در جست­های رویشی انتهایی صورت می گیرد که هر کدام 12-10 برگ جدید دارند. تعداد، فراوانی و طول این انشعاب ها در سال، بستگی به رقم، دما، سن درخت، بار سال جاری و باردهی گذشتۀ درخت دارد. گل آذین، شامل گل­های کامل دوجنسه و گل­های نر می­باشد. ارقام انبه به طور معمول به عنوان خودگشن مطرح می­شوند اما خود ناسازگاری هم در آن­ها گزارش شده است. خود گرده افشانی باعث تشکیل میوه تا 6/1 درصد
می شود در حالی که دگرگرده افشانی تولید 4/23- 4/6 درصد میوه می­کند (لیتز و گومز[6]،2005؛ ناکاسون و پائول،1998).

تولید و توسعه کاشت انبه به دلیل کمبود ارقام مرغوب که بیشتر بدلیل موانع موجود در بهنژادی معمولی می­باشد، با محدودیت مواجه است. از جمله مشکلات موجود در بهنژادی معمولی انبه می­توان به چند رویانی حاصل از رویان زایی بافت خورشی (ناکاسون و پائول،1998)، درصد تشکیل بذر و میوه کم، هتروزیگوسیتی (نایت و اِشنِل[7]،1992) ، ریزش زیاد میوه، پیچیده بودن طبیعت گل­ها، نیاز به باغ با مساحت زیاد برای ارزیابی دورگه­ها و دورۀ طولانی نونهالی اشاره کرد. برخی ارقام انبه بذر چند رویان تولید می­کنند، شرایطی که در آن رویان­های همانند از نظر ژنتیکی، از بافت خورشی تخمدان بوجود می­آیند و به طور معمول مانع رشد و نمو رویان یاختۀ تخم
(رویان جنسی) می­شوند. پس از انجام گرده افشانی کنترل شده، هیچ تضمینی نیست که رویان بدست آمده حاصل گرده افشانی است و این پدیده درکنار تعداد کم میوۀ تولید شده شانس بدست آوردن دوررگه­ها را بسیار کم می­کند.

اهداف بهنژادی انبه شامل بهبود اندازه و شکل میوه، عاری بودن از بیماری زوال انبه[8]، افزایش کیفیت انباری، مقاومت به بیماری قارچی آنتراکنوز، سفیدک پودری، تحمل به شوری و دمای کم (ناکاسون و پائول، 1998) و بالا بردن میزان ماندگاری (لیتز، 2001)، مقاومت به خشکی، باردهی منظم، تاج متراکم درخت و پاکوتاهی می­باشد.

بیشتر ارقام انبۀ موجود در دنیا حاصل گزینش طبیعی از ژرم پلاسم موجود می­باشند که بر اثر دگرگرده افشانی، متنوع شده است. تا کنون ارقام کمی از پروژه­های بهنژادی سنتی و معمول انبه که در برگیرندۀ گرده­افشانی کنترل شده است بدست آمده اند. آلوپولی پلوئیدی[9]، دگر باروری، شرایط اقلیمی گوناگون و دورگه­های طبیعی باعث ایجاد تنوع ژنتیکی زیادی شده­اند. ارقام مرغوب، بیشتر با روش معرفی ارقام و گزینش با همکاری پژوهشگران، پرورش دهندگان و خزانه داران در دنیا توزیع و بهبود پیدا کرده­اند(ناکاسون و پائول، 1998).

انبه برای رشد و باردهی به آب وهوای گرم و مرطوب بدون خطر سرمازدگی نیاز دارد. انواع انبه، با خشکی بسیار سازگار بوده و می­توانند در مقابل سیلاب­های گاه و بیگاه استقامت کنند. توزیع مناسب بارندگی در زمان گلدهی و تشکیل میوه، نسبت به بارندگی کل، بسیار مهم است. در مناطق گرمسیری با بارندگی زیاد، میزان محصول، کم بوده و رشد رویشی، زیاده از حد خواهد بود. گل­ها در شرایط مرطوب، بسیار به بیماری قارچی آنتراکنوز حساس بوده، و بارندگی کم در طول دورۀ گلدهی، ترجیح داده می­شود. آبیاری باید در طول دورۀ رشد و نمو میوه، زمانی که تقسیم یاخته ای در حال وقوع است، برای جلوگیری از تنش آبی و ایجاد جست­های رویشی مناسب پس از برداشت، به صورت منظم صورت گیرد. انبه می­تواند در مناطق گرمسیر تا ارتفاع 1200 متر پرورش داده شود در حالی­که بهترین تولید محصول را در ارتفاع کمتر از 800 متر خواهد داشت. دمای هوای بین 30-24 درجۀ سلسیوس مورد نیاز است و درخت می­تواند در طول دورۀ رشد و نمو میوه، در صورتی­که آبیاری کافی باشد تا دمای 48 درجۀ سلسیوس را نیز تحمل کند. قدرت زنده بودن گرده، در صورتی­که در دمای بالای 35 درجۀ سلسیوس و یا کمتر از 15 درجۀ سلسیوس رشد کند، کم می­شود. دماهای سرد، رشد را محدود کرده و یخ زدگی می­تواند به شدت به درختان جوان آسیب رسانده و یا آن­ها را از بین ببرد. گلدهی در تمامی نورگاه­ها با دمای انگیزش (مؤثر) بین 18-10 درجۀ سلسیوس رخ می­دهد. عدم گلدهی در فصل کم بار ارقام دوساله در مناطق نیمه گرمسیر و چند بار گلدهی در یک سال در مناطق استوایی، نشان از عادت بی تفاوت بودن به طول روز در انبه دارد. این گیاه به دلیل سازگاری با شرایط آب و هوایی نواحی جنوب، مرکزی و شرقی کشور و باردهی رضایت بخش، از دیرباز برای مردمان سیستان و بلوچستان و هرمزگان شناخته شده است. ورود انبه به استان سیستان و بلوچستان به دلیل داشتن مرز مشترک با پاکستان بوده که اغلب افراد در رفت و آمد به این کشور که تا سال 1950 میلادی با هندوستان (منشأ اصلی انبه) یک کشور متحد بوده اند، ارقام مختلف بذری را به کشور وارد نموده و اقدام به کشت آن­ها کرده و بذور حاصله را تحت اسامی مختلف، به اصطلاح، رقم معرفی نموده­اند. بسیاری از ارقام انبه در دنیا در نواحی مختلف دارای اسامی مختلف بوده و یا از لحاظ مورفولوژیکی دارای اختلاف می باشند، در حالی­که از نظر ژنتیکی هیچ گونه اختلافی با هم ندارند.

کشاورزان و باغداران بومی استان­های انبه خیز کشور تا سال­های اخیر از روش­های افزایش رویشی انبه مثل پیوند استفاده نکرده و فقط از طریق کشت بذر، این درختان را افزوده­اند و با توجه به تک رویانی بودن تمام ارقام بومی موجود در ایران، تفرق صفات بسیار محتمل می­باشد. افزون بر این درختان موجود از نظر ریخت شناسی، عملکرد کمی و کیفی و واکنش به تنش­های زیستی و غیر زیستی درجه­های بالایی از گوناگونی را نشان می­دهند. پرسش این است که آیا این تفاوت ها اساس ژنتیکی دارند یا در اثر عوامل محیطی بروز کرده­اند. در استان هرمزگان درختان دارای تفاوت توسط کارشناسان مراکز تحقیقات کشاورزی، به صورت مورفولوژیکی طبقه بندی، نامگذاری و یا کدگذاری شده­اند. نیاز است که گوناگونی­های درون ژرم پلاسم استان به صورت دقیق و همه گیر بررسی شود تا راه را برای کارهای بهنژادی و گسترش کاشت این گیاه، هموار سازد.

 مشکلاتی که برای افزایش تولید و گسترش سطح زیر کشت در منطقه وجود دارند بیشتر مربوط به مقاومت درختان به تنش­های محیطی و زیستی مانند آفات و بیماری­ها و غیر زیستی مانند شوری آب و خاک و خشکی می­باشند. شناسایی ارقام مناسب جهت پایه و پیوندک و ارقام مقاوم به انواع بیماری­ها و ارقامی با تولید محصول زیاد (با توجه به سال آوری انبه) می­تواند با شناخت بهتر پتانسیل­های ژرم پلاسم موجود انجام گیرد.

هر چند روش­های مورفولوژیک برای تعیین گوناگونی­های ژنتیکی استفاده می­شوند ولی مشکلات این روش­ها شامل محدود بودن تعداد صفات مورد بررسی، تغییر با فصول و مراحل رشد و نموی، استفاده از آنها را محدود کرده است. نشانگر­های ملکولی شامل آیزوزایم­ها و DNA
می­توانند برای شناسایی ارقام و ژنوتیپ­ها به طور مؤثری استفاده شوند.  نشانگرهای فوق با ارائۀ شناخت درستی از گوناگونی و روابط ژنتیکی موجود در ژرم پلاسم­ها شامل گونه­ها و ارقام، شناخت والدین و چگونگی توارث صفات می­توانند پیش نیاز روش­های بهنژادی مانندMAS[10]
(انتخاب به کمک نشانگر) باشند. با این کار ژن­های مطلوب و مورد نظر با ارزش تجاری و
قابل انتقال به راحتی شناخته می­شوند. روش­های جدید بهنژادی مبتنی بر فناوری زیستی
می­توانند موانع موجود بر سرراه بهنژادی سنتی در انبه را دور زده و یا به عنوان مکمل آن­ها مورد استفاده قرار گیرند. همچنین با توجه به دقت استفاده از نشانگرهای مولکولی، نسبت به نشانگرهای مورفولوژیک، استفاده از آن­ها جهت تعیین تفاوت­ها و شباهت­های ژنتیکی موجود بین ارقام مختلف یک جنس از ضریب اطمینان بالاتری برخوردار است. استفاده از انواع نشانگرهای مولکولی برای تعیین توالی ژنتیکی و تعیین میزان تفاوت ارقام مختلف در گیاهان بسیار زیادی مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین استفاده از نشانگرهای مولکولی برای طبقه بندی گیاهی نیز بسیار مفید بوده و تا کنون در مورد گیاهان مختلفی استفاده شده است.

نشانگرهای آیزوزایمی برای تشخیص والدین ارقام انبه مانند رقم (هِیدِن)[11] بکار
رفته اند (دِگانی و همکاران[12]،1990). گان و همکاران[13] (1981) برای اولین بار از آیزوزایم­ها استفاده کردند تا گوناگونی ژنتیکی میان ارقام انبه را تفسیر کنند.

تاکنون نشانگرهای ملکولی در سطح DNA مانند RAPD[14]، AFLP [15]، SSR [16]،[17] ISSRs ،
VNTRS[18] برای شناسایی روابط ژنتیکی و شناسایی ژرم پلاسم­ها در انبه بکار
رفته اند.

هدف از انجام پژوهش پیش رو، بررسی گوناگونی­های ژنتیکی بین درختان کدگذاری شده بومی استان هرمزگان در شهرستان­های میناب و سیاهو با استفاده از نشانگرهای RAPD
بود. لازم به ذکر است که این درختان از پیش با استفاده از نشانگرهای مورفولوژیک، بررسی و
نام گذاری شده بودند. در این پژوهش، نخست از صفات مورفولوژیک مانند شکل میوه، شکل تاج پوشش، اندازۀ میوه و اندازۀ برگ برای تشخیص تفاوت میان ارقام مختلف استفاده شد. سپس این تفاوت­ها بر اساس استفاده از نشانگرهای RAPD مورد ارزیابی قرار گرفت تا میزان نزدیکی این ارقام از نظر ژنتیکی نیز مورد بررسی قرار گیرد. پس از انجام بررسی بین گونه­های بومی، این بررسی، بین دو رقم شاخص وارداتی با نام­های سیندری[19] و لانگرا[20] نیز صورت گرفت تا میزان نزدیکی ارقام بومی با این دو رقم خارجی نیز مورد ارزیابی قرار گیرد.

 

 مروری بر پژوهش های پیشین

  – مورری بر پژوهش های پیشین

 2-1- مقدمه

این مرور نگاهی دارد به مجموعه ای از بررسی­های انجام شده در بررسی وضعیت ژنتیکی، بهنژادی و ابزارهای کمکی و کارا در شناخت ژنوتیپ­ها و همچنین بهنژادی انبه به روش­های نوین و سنتی. در این بررسی نشانگرهای ملکولی در گیاهان، روش­های مطالعۀ ژنوم انبه و ابزارهای موجود شامل مواد و روش­های بکار گرفته، نتایج و مباحث ارائه شده پوشش داده خواهند شد.

2-2- ژنتیک و بهنژادی انبه

انبه با نام علمیL.­­ Mangifera indica از تیرۀ Anacardiaceae دارای شمار کروموزومی 40= x 2=n2 می­باشد. همانند بیشتر گیاهان چوبی بهنژادی انبه با روش­های مرسوم و معمولی بهنژادی بدلیل دورۀ نونهالی بلند، تشکیل بذر و میوۀ کم و ریزش زیاد میوه، تک بذری بودن میوه، چند رویانی برخی ارقام، دگرگرده افشانی زیاد و اطلاعات کم در مورد توارث مواد ژنتیکی
امکان پذیر نمی­باشد. بیشتر ارقام فعلی حاصل گزینش از دانهال­های بدست آمده از گرده افشانی تصادفی در طبیعت بوده است. استفاده از فنون فناوری زیستی می­تواند  بعنوان مکمل روش­های سنتی و یا جایگزین آن­ها، بسیاری از این موانع را از سر راه بردارد. شناسایی گوناگونی ژنتیکی و میزان خویشاوندی بین ارقام انبه و گونه­های جنس Mangifera می­تواند برای شناسایی ژن­های مفید برای پروژه­های انتقال ژن­ها و ایجاد گوناگونی­های ژنتیکی در ارقام موجود مفید باشد. با وجود کشت گستردۀ انبه، بررسی­های فناوری زیستی محدودی در مقایسه با میوه­هایی مثل سیب[21]، مرکبات[22] و موز[23] بر روی انبه انجام شده اند. تعداد کمی فنون کشت درون شیشه ای[24] و انتقال ژن برای انبه توسعه داده شده­اند. به عنوان مثال: یک لینۀ رویان زا[25] با فعالیت کیتیناز از کشت رویان ارقام Carabao و  Hindi Be Serana با استفاده از گوناگونی بدن- همگروهی[26] انتخاب شده است
(جایاسانکار و لیتز[27]،1998).

2-3-شناسایی ارقام انبه

دگرگرده افشانی، دامنۀ وسیع اقلیمی در بسیاری از مناطق انبه­خیز ، دورگه گیری و نوترکیبی خصوصیات مختلف سهم مهمی درگوناگونی ژنتیکی فعلی انبه داشته است(راویشانکار و همکاران[28]، 2000). نام گذاری انبه نیز مشکلات زیادی داشته و گاهی یک رقم انبه به چند اسم در چند مکان نامیده می شود. برای استفادۀ صحیح و مؤثر از منابع ژنتیکی انبه  شناسایی خصوصیات ژرم پلاسم انبه ضروری است. هرچند خصوصیات مورفولوژیک برای شناسایی گوناگونی ژنتیکی مورد استفاده بوده­اند ولی به طورمعمول آن­ها کم تعداد بوده، وابستگی به فصل و مرحلۀ رشد دارند. استفاده از نشانگرهای ملکولی[29] مانند آیزوزیم­ها وDNA   می­تواند بطور مؤثری برای شناسایی ارقام انبه، و روش­های گزینش به کمک نشانگرها بکار رود.

-4-نشانگرهای مولکولی

 2-4-1-نشانگر چیست؟

بطور کلی هر صفتی که بین افراد متفاوت باشد، ناشی از تفاوت موجود بین ردیف
 DNA های آن­هاست که به نتاج نیز منتقل می­شود. حتی صفاتی که تحت تأثیر شرایط محیط نیز بصورت متفاوت بروز می­کنند (تفاوت در بین افراد در شرایط محیطی یکسان)، بازتاب تفاوت­های موجود در ردیف­های  DNAهستند. این تفاوت­ها می­توانند بعنوان نشانه یا نشانگر ژنتیکی بکارگرفته شوند. این تفاوت­ها ممکن است به طرق مختلفی تظاهر یابند. برخی از این تفاوت­ها در صفات قابل رؤیتی مانند رنگ گل، وجود یا عدم وجود ریشک در گلچه غلات یا صاف یا چروک بودن سطح دانه نخود فرنگی در آزمایش­های مندل تجلی می­کنند( نقوی و همکاران، 1386). اطلاع از سطح گوناگونی ژنتیکی، اساسی ترین جنبۀ تمام علوم زیستی از قبیل اکولوژیکی، زیست شناسی تکاملی، رده بندی، اصلاح و حفظ نباتات گیاهی به شمار می­رود. گوناگونی ژنتیکی با استفاده از نشانگرهای ژنتیکی(مورفولوژیکی و مولکولی) و صفات زراعی ارزیابی می­گردد. به
تفاوت­های موجود بین ردیف DNA کروموزوم­های هر موجود که از افراد به نتاج آن­ها منتقل
می­گردد؛ نشانگر ژنتیکی گفته می شود(سید رزاقی،1389).

در دهۀ 1950، نشانگرهای مولکولی قابل مشاهده توسط الکتروفورز پروتئین­ها تحول شگرفی را ایجاد نمودند(نقوی و همکاران،1386). با این وجود، تجزیه­های آیزوزایم به دلیل کم بودن مکان­های ژنی نشانگر موجود، فقدان چند شکلی برای این مکان در مواد در بر گیرنده ونیز به دلیل تغییر در الگوهای بانددهی در اثر نموگیاهی، دارای محدودیت می­باشند(تنکسلی و همکاران[30]،1983). روش­های بیوشیمیایی مثل تجزیۀ آیزوزایم برای تمایز بین افراد هتروزیگوت و هموزیگوت و برای تعیین میزان گوناگونی در جوامع گیاهی بکار گرفته شده است(ملچینگر و همکاران[31]،1990).

تعداد صفحه :74

قیمت : 14000تومان

بلافاصله پس از پرداخت ، لینک دانلود پایان نامه به شما نشان داده می شود

و در ضمن فایل خریداری شده به ایمیل شما ارسال می شود.

پشتیبانی سایت :        09199970560        info@arshadha.ir

در صورتی که مشکلی با پرداخت آنلاین دارید می توانید مبلغ مورد نظر برای هر فایل را کارت به کارت کرده و فایل درخواستی و اطلاعات واریز را به ایمیل ما ارسال کنید تا فایل را از طریق ایمیل دریافت کنید.

شماره کارت :  6037997263131360 بانک ملی به نام محمد علی رودسرابی

11

مطالب مشابه را هم ببینید

فایل مورد نظر خودتان را پیدا نکردید ؟ نگران نباشید . این صفحه را نبندید ! سایت ما حاوی حجم عظیمی از پایان نامه های دانشگاهی است. مطالب مشابه را هم ببینید. برای یافتن فایل مورد نظر کافیست از قسمت جستجو استفاده کنید. یا از منوی بالای سایت رشته مورد نظر خود را انتخاب کنید و همه فایل های رشته خودتان را ببینید